Een moedig jaar

2018: moed, wijsheid en rust. 

Leuk, de brievenbus vol kerstkaarten. Eén van de kaarten is van Mezzo – nieuwe naam per januari: MantelzorgNL- Op de kaart staat een prachtige tekst van Reinhold Niebuhr of was het toch Franciscus van Assisi… 

Geef me de rust
om te accepteren wat ik niet kan veranderen
moed, om te veranderen wat ik kan
en de wijsheid om het verschil hiertussen te zien

Het zet me aan het denken. Wat betekent dit, terugkijken op 2018, voor ons?  

Accepteren wat je niet kan veranderen

Natuurlijk accepteren we Anna Sophie en kan ik me geen leven meer voorstellen zonder mijn lieve bijzondere dochter. Haar beperkingen veranderen we niet. Maar het accepteren van haar handicaps – en de gevolgen daarvan- accepteren we niet altijd. Integreren is misschien een beter woord. Het voortdurend aanpassen aan de nieuwe situatie.  

Zo werd ik dit jaar bewust van de grote impact van haar beperkingen op mijn eigen leven en mijn eigen toekomstverwachtingen. Gewoon doorgaan met werken bleek een hele opgave. Begin dit jaar raakte ik overbelast, toen ik terugkwam op het werk – na vier weken rust- was mijn functie vergeven en werd mijn contract niet verlengd. Hoe accepteer je zoiets? En nog belangrijker: hoe vind je rust in zo’n situatie? 

Moed, om te veranderen wat ik kan

Ik vond de moed om het verhaal van mijn ex-werkgever te delen met de Volkskrant. Hebben we hiermee íets kunnen veranderen? Misschien, we hoopten in ieder geval op een klein stukje bewustwording en openheid over het thema werken en mantelzorg.

Als mantelzorger heb je een flinke dosis moed en doorzettingsvermogen nodig als het gaat om het regelen en faciliteren van de zorg rondom je dierbare. Wij gingen dit jaar voor het onderste uit de kan. De allerbeste zorg, de beste hulpmiddelen -en deze graag zo snel mogelijk geleverd- de leukste activiteiten. Is dat raar? Natuurlijk niet. Willen we niet allemaal het beste voor onze kinderen? Of voor de degene die je verzorgt? 

We vonden moed om te veranderen wat we konden. Namen afscheid van verwachtingen en pasten ons aan, aan de nieuwe situatie. Anna Sophie werd leerplichtig dit jaar, maar helaas kan Anna Sophie niet naar school. Dus gaat ze naar een orthopedagogische dagbesteding. Anna Sophie staat en loopt niet. Dus realiseerden we dit jaar een slaapkamer, badkamer met een plafondlift op de begane grond. Het zijn verlieservaringen én kleine grote successen. Afscheid nemen van verwachtingen en aanpassen aan de nieuwe. En deze veranderingen vragen om een hoop moed! Maar waar ligt de grens? 

De wijsheid om het verschil hiertussen te zien

We kunnen geen ijzer met handen breken. Maar hoever moeten we gaan? Tijdens het proces voor de woningaanpassing heb ik mezelf regelmatig afgevraagd hoever we door moesten gaan. Hadden we geen voet bij stuk gehouden, dan schreef ik dit verhaal in een huurwoning -aangewezen door de gemeente- in plaats van onze eigen inmiddels aangepaste woning in deze fijne buurt. Maar we hielden voet bij stuk en na jaren van voorbereiding zijn we begin dit jaar gestart. En het resultaat is fantastisch! 

Ik heb dit jaar niet alles kunnen accepteren wat we niet konden veranderen. Maar terugkijkend realiseer ik me dat precies dát mij de moed en kracht gaf om door te kunnen gaan. En daar vind ik mijn rust in. Tot 2019! 

Stephanie

Ik ben Stephanie van Witzenburg en moeder van onze meervoudig gehandicapte dochter Anna Sophie (2013... Bekijk profiel en blogs