Wat als de mantelzorger uitvalt?

Het is een gure zondagochtend, tijdens één van de laatste maanden van 2019. Het is nog donker als ik onze hond uitlaat. Diep in gedachten verzonken loop ik met mijn handen in de jaszakken door het park. Er schieten flarden van een gesprek door mijn hoofd. Een gesprek met mijn man Ivo over de zorg voor onze ernstig meervoudig beperkte dochter. Een soort tussentijdse man-vrouw evaluatie waarbij een goed glas wijn geen overbodige luxe is. De zorg voor een dierbare met een beperking kan soms heel eenzaam zijn. Hoe jij je echt voelt als mantelzorger, weet eigenlijk niemand precies. En is voor iedereen een op maat gemaakte expeditie, door een vrijwel onbekend land, met ongekende hoogte- en dieptepunten. Ga d’r maar aan staan. 

Afijn, we kwamen tot de conclusie dat we ondanks het professionele Anna B.V. zorgteam, eigenlijk meer hulp en steun kunnen gebruiken. Enerzijds zijn we heel open in ons verhaal over Anna Sophie, anderzijds vragen we zelden of eigenlijk nooit om hulp van directe vrienden, familie of buren. 

Oké. Hulp vragen dus. Een goed voornemen voor 2020 misschien? Ik haal diep adem en kijk opzij. Ineens stuiven twee honden uit het niets op mij af en binnen een seconde voel ik hoe mijn voeten loskomen van de grond. Met een smak val ik op mijn rechter ellenboog en stuitert mijn hoofd op de grond. En dan wordt het donker. 

‘De CT scan is goed, maar u heeft een fikse hersenschudding en een gebroken ellenboog. We bekijken in de loop van volgende week of een operatie noodzakelijk is of dat u enkele weken in het gips blijft. Mijn collega maakt straks een gipsspalk. Neem uw rust, u heeft een flinke klap gemaakt met uw hoofd’. 

Ik laat een theatraal lachje ontsnappen. Rust? Hoe dan. De traumachirurg in het ziekenhuis haalt zijn schouders op en wenst ons succes en beterschap. Fuck. En nu? Anna heeft bij alles volledige overname van zorg nodig. Ineens beseffen we hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn als mantelzorgers en informele hulpverlener.

Met een dichtgeknepen oog tuur ik naar de contactenlijst op mijn telefoon. Er komen flitsen uit het beeldscherm en de letters staan dubbel afgebeeld. Wie kunnen we allemaal benaderen om ons de komende weken, misschien wel maanden te helpen? 

Inzien dat hulp nodig is, hulp vragen, toelaten, accepteren en loslaten. Uit ervaring weet ik dat de meeste mantelzorgers perfectionistische onafhankelijke allesdoeners zijn die liever geen andere mensen lastig vallen. En trouwens, hulp vragen en alles uitleggen kost waarschijnlijk meer tijd dan alles zelf doen. Bovendien kan niemand het zo goed als jij. Dus ga d’r maar weer aan staan. 

Maar met een misselijkmakende hersenschudding en een zeven weken durende gips arm van oksel tot vingers, bleek dat zelfs voor een controlefreak als ik een onmogelijk opgave. 

Uiteindelijk stonden 11 weken lang vriendinnen, buren, mijn schoonmoeder en zelfs onbekenden voor dag en douw op de stoep om Anna B.V en het huishouden te managen. 

Cliché maar waar: om hulp vragen levert bijzondere ontmoetingen en gesprekken op. Het zorgt voor contact en verbinding en maakt vriendschappen (meestal) hechter. Door mensen zo dicht toe te laten, hebben ook zij kunnen ervaren hoe het is om voor zo’n bijzonder meisje te zorgen. 

Ook de mantelzorger heeft af en toe, om wat voor reden dan ook, hulp nodig. Het vraagt om moed om de touwtjes uit handen te geven. En moed van de hulpverlener om deze ruimte te nemen. 

De reis maken we zelf, maar gelukkig niet alleen.  

Stephanie

Ik ben Stephanie van Witzenburg en moeder van onze meervoudig gehandicapte dochter Anna Sophie (2013... Bekijk profiel en blogs